آداب سخنرانی واهل منبر
١-ریاکارى و به خاطر دنیا کار کردن
٢- روضهخوانى را وسیله کسب خویش ساختن
٣-آخرت خود را به دنیا و به دنیاى دیگران فروختن
4-عمل نکردن روضهخوان به گفتههایى که خود نقل مىکند
5-دروغ بافتن در منبر و رعایت نکردن صدق احادیث و حکایات.
شاگرد میرزاحسین نورى مرحوم محدّث قمى در «منتهى الآمال»، پس از بیانى مبسوط در زشتى دروغ در مجالس عزادارى و منبر و مرثیه و استفاده از غنا در نوحهخوانى و رعایت نکردن دقت در نقلهاى تاریخى، سخنانى تحت عنوان «نصح و تحذیر» دارد و اهل منبر را از مبتلا شدن به دروغ گفتن و افترا بستن بر خدا و ائمه و علماء، غنا خواندن، اطفال را با الحان فسوق پیش از خود به خوانندگى واداشتن، بىاذن، بلکه با نهى صریح به خانه مردم در آمدن و بر منبر رفتن و آزردن حاضرین بر گریه نکردن به کلمات بلیغه، ترویج باطل در وقت دعا، مدح کسانى که مستحقّ مدح نیستند، مغرور کردن مجرمین و متجرّى کردن فاسقین، غلط کردن حدیثى به حدیث دیگر به طور تدلیس، تفسیر آیات شریفه به آرا کاسده، نقل اخبار به معانى باطله، فتوا دادن با نداشتن اهلیّت آن، متوسّل شدن براى زینت دادن کلام و رونق گرفتن مجلس به سخنان کفر و حکایت مضحک و اشعار فجر و فسق در مطالب منکر و تصحیح کردن اشعار دروغ مراثى را به عنوان زبان حال، ذکر آنچه منافى عصمت و طهارت اهلبیت نبوّت است، طول دادن سخن به جهت اغراض کثیر. فاسد و محروم کردن حاضرین از اوقات فضیلت نماز و امثال این مفاسد را بر حذر مىدارد.
آداب منبر
واعظان کاین جلوه در محراب و منبر میکنند / چون به خلوت میروند آن کار دیگر میکنند
مشکلی دارم ز دانشمند مجلس بازپرس / توبه فرمایان چرا خود توبه کمتر میکنند
گوییا باور نمیدارند روز داوری / کاین همه قلب و دغل در کار داور میکنند
